Begin november 2005 zijn mijn vader Aart en ik (Anouschka) op het idee gekomen om in de zomer van 2006 naar Amerika op vakantie te gaan. Aangezien ik al zolang ik mij kan herinneren, naar de Grand Canyon wil, was het dus ook niet zo moeilijk om te bepalen in welk deel van Amerika dat zou moeten gebeuren. Het is dus het zuidwesten geworden! In totaal zijn we bijna 2 maanden bezig geweest met het lezen van reisverslagen, het bezoeken van informatieve internetsites en het lezen van reisboeken en reisgidsen. Na afgewogen te hebben wat voor ons de beste manier was, hebben we uiteindelijk gekozen voor een self drive autoreis. We hebben zelf de route uitgestippeld en de hotels uitgezocht. Uiteindelijk hebben we eind december de reis geboekt bij het reisbureau. Veel mensen boeken alle hotels ter plaatse, maar aangezien dit voor ons beiden de eerste keer is dat we iets dergelijks doen, vonden we het toch een prettiger idee als alles van te voren geregeld zou zijn. Het is de volgende route geworden: Las Vegas – Laughlin – Tusayan (grand Canyon) – Mexican Hat (Monument Valley) – Cortez (Mesa Verde) – Moab – Capitol Reef NP – Bryce Canyon – St. George (Zion NP) – Las Vegas. De reis duurt in totaal 15 dagen met de vliegreizen erbij. We vertrekken op woensdag 13 september en komen woensdag 27 september weer terug op schiphol. Nu is het aftellen dus begonnen!

Hierbij een kaartje van de route:

Eindelijk is de grote dag aangebroken. Na maanden van voorbereiding en aftellen (vooral dat laatste !!) is het eindelijk zover. Om 06:00 uur opgestaan. Mijn moeder en mijn zus brengen ons weg. "AMERICA, HERE WE COME !!!!" Joepie !! Het is gelukkig niet zo heel erg druk op de weg, dus we zijn er redelijk snel. Omdat we gisteren al via internet hebben ingecheckt, hoeven we gelukkig niet in de lange rijen te staan. Onze bagage zijn we ook zo kwijt, dus dan maar wachten…..

Om de tijd te doden gaan we eerst op het panoramadek kijken. Het vliegtuig staat er al. Het is een Airbus A330-300 van Northwest Airlines. Een prachtig vliegtuig. Voordat we het vliegtuig in mogen moeten we eerst nog vragen beantwoorden over wat we gaan doen in Amerika en hoe lang we daar blijven. Gelukkig gaat dit redelijk soepel, dus daar zijn we snel doorheen. Eindelijk vertrekken we nu echt. We hebben toch nog een vertraging opgelopen. We vertrekken om 13:50, dus ongeveer 45 minuten te laat. Nu maar hopen dat we op tijd in Minneapolis zijn, want we hebben nog geen 2 uur om over te stappen. Nou, we hebben ons druk gemaakt om niets, want we landen zelfs 5 minuten te vroeg om 15:10 uur ! Het was een prettige vlucht en het uitzicht was geweldig. We hadden stoelen aan het raam en konden dus de onherbergzaamheid van Groenland goed zien. In Minneapolis moeten we eerst langs Immigrations. Vantevoren hadden velen ons gewaarschuwd dat we zeer waarschijnlijk tijd tekort zouden komen om over te stappen. Nou, dat viel dus verschrikkelijk mee. In 25 minuten waren we door alle controles heen, inclusief de vragen die we moesten beantwoorden, de vingerafdrukken en de irisscan die er gemaakt werd. We moesten ook nog onze schoenen uitdoen.

We hebben dus nog bijna 1,5 uur moeten wachten op de vervolgvlucht. Maar ook dit ging allemaal soepel. We vertrekken 5 minuten te laat uit Minneapolis, maar komen 10 minuten te vroeg op Las Vegas aan. We zijn over de Grand Canyon gevlogen en vanuit de lucht zag dat er al heel erg imposant uit. Ik ben benieuwd hoe dat er vanaf de grond uitziet !
Het eerste dat ons opvalt op het vliegveld van Las Vegas zijn de gokkasten. Niet te geloven !! Zelfs op het vliegveld staan er al mensen aan die xe9xe9narmige bandieten te trekken. Dat belooft wat !

Dan de auto. We hebben een intermediate klasse geboekt bij Avis en we zijn benieuwd of ze proberen ons een upgrade aan te smeren zoals je dat zo vaak hoort bij verhuurbedrijven. Nou, niets is minder waar. De man bij Avis probeert dit helemaal niet en ook de verzekeringen laat hij voor wat het is. Nu hebben we ook het meest uitgebreide pakket gekozen, dus wat zou hij verder nog moeten proberen. Maar toch is het erg prettig op deze manier. We krijgen een Chevrolet Malibu. Er is nog maar 1 mijl mee gereden, dus hij is splinternieuw!

Nu op naar Laughlin. Omdat we bij Kuoni geboekt hebben en het daar niet mogelijk was om slechts 1 nacht in Las Vegas te slapen, hebben we voor Laughlin gekozen. Aan het einde van onze reis slapen we al 2 nachten in Las Vegas. En hoewel wij er ons best zullen vermaken, vinden we 4 nachten Las Vegas te veel, zeker als je weet dat we maar 2 weken hebben. Zodra je Las Vegas uitrijdt is het meteen een stuk rustiger op de weg. Heerlijk ! In Laughlin aangekomen moeten we eerst op zoek naar ons hotel. We konden het niet meteen vinden, want ze hadden de naam eraf gehaald. De naam wordt veranderd in Aquarius en voor het hotel staat er wel een welkomsbord van lichtjes, maar de naam verandert iedere keer van Flamingo in Aquarius. En de eerste keer toen we er voorbij reden stond er natuurlijk net Aquarius op het bord !! Daarnaast gaat de moeheid natuurlijk behoorlijk opspelen, dus het zou ook zomaar kunnen dat we gewoon niet goed opgelet hebben. Om 23:15 eindelijk naar bed. In Nederland is het dan al 08:15, dus dat betekent dat we al ruim 26 uur op zijn !

Vannacht hebben we redelijk geslapen. De bedden waren heerlijk. Ik ben wel een paar keer kort wakker geweest, maar ik heb zeker 5 uur geslapen. Om 06:00 uur staan we op. Eerst ontbijten en dan op weg naar De Grand Canyon via de Route 66.

We rijden om 08:30 uur weg uit Laughlin. Op de Route 66 stoppen we in Hackbarry. Daar heb je een giftshop met alleen maar Route 66 souvenirs. Buiten staat er een oude Chevrolet Corvette voor de deur . Het ziet er allemaal geweldig uit. We komen hier meerdere Nederlanders tegen waaronder een stel dat de hele route 66 rijdt vanaf Chicago naar Los Angeles. We praten ook nog met een oudere dame (naar later bleek van 82 jaar wat je dus totaal niet kon zien !). Ze was met haar zoon met haar camper aan het rondtoeren. Achter de camper, wat echt een prachtig exemplaar is, hangt ook nog een 4×4. Echt ongelooflijk. Dat zie je bij ons niet. Nadat we afscheid hebben genomen rijden we verder richting Williams. Als we daar aankomen beginnen onze magen behoorlijk te rammelen. Bij "Denny’s" gaan we dan ook eerst maar eens iets eten. Ik kies voor een chicken salad. Geen verkeerde keuze. Het is hartstikke lekker.

Nu op weg naar de Grand Canyon. Het weer wordt slechter en slechter. De lucht wordt verschrikkelijk zwart en de temperatuur zakt als een bezetene. Vanochtend was het nog 30xbaC, maar nu is het niet warmer dan 15xbaC. Het is een prachtig gezicht. Uiteindelijk barst het los. Het giet en hagelt en ook de storm gaat flink tekeer. De ruitenwissers kunnen het bijna niet aan. Het vervelende is echter wel dat ons bezoek aan de Grand Canyon vandaag daardoor is komen te vervallen. Het blijft gieten en stormen. We besluiten om eerst maar in te checken in ons hotel in Tusayan. Misschien dat het nog opknapt. We hebben geboekt in het "Quality Inn Canyon Plaza". Het ziet er allemaal heel erg netjes uit. We krijgen een kamer op de begane grond, vlakbij de spa in de binnentuin. Omdat het buiten nog steeds zulk slecht weer is gaan we maar lekker in de spa bijkomen. Het water is heerlijk warm. Het is inmiddels al laat geworden en om 19:30 gaan we op zoek naar een geschikt restaurant. Het zit overal propvol. Bij het "steakhouse" staan de mensen zelfs buiten te wachten. Het wordt uiteindelijk maar de "Pizzahut". Niet echt sfeervol, maar het eten was niet eens slecht. Om 23:00 uur gaan we naar bed. Volgens een parkranger wordt het morgen in ieder geval in de ochtend goed en droog weer. Ik hoop het.

Vannacht heb ik erg slecht geslapen. Ik was om 03:00 uur al klaarwakker. Om 06:00 uur zijn we eruit gegaan. Eest lekker douchen en dan naar het ontbijt. Het ontbijt was erbij inbegrepen. Het stelde dan ook niet erg veel voor: broodjes, donuts en jam. Meer was het niet. Dan op weg naar de Grand Canyon. Eindelijk. Vandaag gaat het echt gebeuren. Het is nog wel koud (10xbac) maar het is droog en de zon schijnt. Stukken beter dan gisteren gelukkig. Om 08:00 uur rijden we weg. De weg naar de Grand Canyon is prachtig. Bij de ingang vragen we nog even wat de weersvoorspelling is voor vandaag. Volgens de parkranger geven ze voor vanmiddag storm en regen op. Ik hoop maar dat ze ernaast zitten.

Als we het gigantische gat in de aarde voor het eerst zien, worden we allebei stil. Wat een prachtig imposant stuk natuur. Niet te geloven. Ik heb hier jaren naar uitgekeken. En nu staan we er dan eindelijk in het echt. Het is niet te beschrijven wat voor gevoel dat met zich meebrengt. Door dit te zien kan de vakantie eigenlijk al niet meer stuk. Alleen dit uitzicht is de reis al meer dan waard.

We gaan snel naar het punt waar de Bright Angel Trail begint. Het is nog erg stil in het park, dus daar genieten we even van. En zeker omdat ze voor vanmiddag slecht weer opgeven willen we geen tijd verliezen. We gaan tot het eerste rustpunt naar beneden. We durven niet te ver omdat we niet door slecht weer overvallen willen worden. Aan het begin van de trail is het nog flink koud, maar nog geen kwartier later kunnen de jassen al uit. Langs de trail heb je totaal geen last van de wind die heerst en door de inspanning krijg je het vanzelf warm. Naar beneden gaat het hartstikke soepel. Maar sommige stukken zijn behoorlijk steil en we weten dus ook dat de weg terug naar boven een stuk zwaarder zal worden. Maar eerst maar naar beneden. Onderweg komt een groep op ezels ons inhalen. Zij gaan helemaal naar beneden waar ze vannacht in tenten overnachten om morgen weer terug naar boven te gaan. Het lijkt mij helemaal niets op zo’n ezel, zeker langs de afgronden. Je zal maar een eigenwijze ezel treffen die genoeg van je heeft.

Na 1 uur en 15 minuten bereiken we het rustpunt. Door de groep met ezels zijn we zo’n 20 minuten opgehouden anders waren we er binnen het uur. Tijdens de afdaling komen we gemsen en eekhoorntjes tegen. De eekhoorns zijn heel erg brutaal. Ze komen tegen je benen opstaan opzoek naar eten. Maar voeren mag hier absoluut niet, dus dat doen we ook niet. We blijven ongeveer een kwartier op het rustpunt. Dan weer naar boven. Dit is zoals verwacht stukken zwaarder. De temperatuur is al aardig gestegen en doordat er geen wind staat is het behoorlijk warm. Wij zijn na iets meer dan een uur weer boven. Net voordat we helemaal boven zijn, komen we verschillende mensen met jassen tegen, terwijl wij het nog steeds erg warm hadden. We doen voor de zekerheid toch onze jassen maar weer aan. Boven gekomen zijn we daar erg blij mee, want het is hier ronduit koud. Er staat een harde wind die steeds meer aantrekt. Ook de temperatuur komt niet boven de 17xbaC uit. Wat een verschil met een paar meter naar beneden.

In de Bright Angel Lodge gaan we op zoek naar eten. We hebben inmiddels behoorlijk honger gekregen. Toch maar weer voor een salade gegaan. Ook deze was heerlijk. We kunnen er weer tegenaan.

We besluiten om een deel van de Hermits Rest Trail te doen. De trail is te lang om deze helemaal te lopen. Halverwege stappen we dan ook op de shuttlebus om toch naar het einde te kunnen. Daarna weer terug naar de Bright Angel lodge. Wat een drukte. Vanochtend waren we zowat de enigen, dat is nu wel anders. Het staat helemaal vol met bussen en auto’s. Omdat het nog behoorlijk vroeg is, gaan we met de auto naar de oostkant, richting Desert View. Onderweg stoppen we uiteraard bij alle uitzichtpunten. Iedere keer weer sta je versteld van zoveel natuurschoon. Om 17:00 uur komen we aan op de grote parkeerplaats bij Desert View. Eerst maar naar de Watchtower. Een goed besluit om dat eerst te doen, want wij zijn de laatsten die naar boven mogen. Daarna ging de toren dicht. Het uitzicht is er prachtig. We besluiten te wachten op de zonsondergang. Wij zijn niet de enigen. Het wordt steeds  drukker en drukker. Mijn vader blijft op het uitkijkpunt om een plekje vrij te houden. Ik ga even naar de andere kant van de toren zodat ik met de zon in mijn rug wat foto’s kan nemen van de toren zelf. Het ziet er prachtig uit met die glasheldere blauwe lucht die inmiddels zo goed als vrij is van wolken. (Gelukkig had die parkranger het bij het verkeerde eind. Het is prachtig weer geworden ook al is het nog steeds koud) Na verschillende foto’s genomen te hebben, ga ik weer snel terug naar het  uitkijkpunt waar mijn vader nog staat te wachten. Het is inmiddels flink druk geworden. Maar ik weet een mooi plekje te bemachtigen. Om 18:40 verdwijnt de zon achter de horizon. Het uitzicht is prachtig. De wind trekt steeds meer aan en we bevriezen bijna. We gaan maar terug naar het hotel. We eten bij "Wendy’s" want ook  vanavond zit alles propvol. Hier maar om een kleine cola gevraagd. Krijg je een halve liter. Jeetje, hoe krijgen die mensen het weg. Moe maar voldaan vallen we om 22:00 uur in slaap.

Om 05:30 uur opgestaan. Eerst lekker douchen en dan naar het ontbijt. Omdat het verschrikkelijk druk is bij het ontbijt (er gaat een bus weg) bellen we eerst met het thuisfront. Gelukkig is mama thuis, want je hebt niet overal de mogelijkheid om te bellen. Mijn moeder vertelt dat Faolin (mijn hond die epilepsie heeft) verschrikkelijk van slag is door mijn afwezigheid. Hij heeft daardoor al 3 aanvallen gehad en durft niet alleen thuis te zijn, terwijl hij daar normaal gesproken helemaal geen probleem van maakt. Toen ik dit hoorde voelde ik me behoorlijk rot en schuldig dat ik hem zo heb achtergelaten. Op dat moment was ik het liefst naar huis gegaan… Ik probeer er niet aan te denken en we gaan terug naar het ontbijt. Gelukkig is de bus vertrokken en is de drukte dus ook over. Om 07:30 uur gaan we opweg naar Monument Valley. We stoppen eerst nog bij Grand View point. Als ik het gat in de aarde weer terugzie kan ik de narigheid van Faolin gelukkig even weer wat van me afzetten. Het blijft een imposant gezicht. Bij Desert View stoppen we ook nog een keer. En dan opweg naar Monument Valley. Ter hoogte van Kayenta duiken de prachtige rotsformaties al op. Wat een apart landschap. Het is totaal anders dan de Grand Canyon, maar zeker niet minder indrukwekkend. Eerst stoppen we bij de Gouldings Lodge om iets te eten. Maar het is hier zo druk met toeristen, dat we het daar al snel gezien hebben. Op naar de entree van het park. De weg er naartoe is prachtig. Dit zie je altijd op de bekende plaatjes. De lucht is staalblauw en ook de temperatuur is hier heerlijk. Het is ongeveer 24xbaC. Stukken beter dan de afgelopen dagen. Bij het bezoekerscentrum maak ik eerst foto’s van de "Three Mittens". Dan even iets eten en daarna rijden we de "Self Guided Valley Drive" om de rotsformaties heen. Deze weg is superslecht. Hard rijden is verboden, maar het zou hier niet eens kunnen met een gewone personenauto als je deze heel wilt houden. De route is 17 mijl lang. Als het heeft geregend kun je hier alleen met een 4×4 komen. Maar nu is het kurkdroog en het is dus ook met onze auto goed te doen. We stoppen geregeld om foto’s te kunnen maken en te filmen. Onderweg komen we nog een bus vol met Nederlanders en Belgen tegen. Je vergeet bijna dat je zover van huis bent. Na ongeveer 2,5 uur komen we weer terug bij het bezoekerscentrum. We verlaten Monument Valley en gaan op zoek naar ons hotel in Mexican Hat, het "San Juan Inn".

Het hotel ligt direct aan de San Juan River en ligt in "the middle of nowhere". Er is helemaal niets buiten het hotel. Maar het hotel heeft alles ter beschikking: een winkeltje, wasserette en een restaurantje met een bar.

Morgen naar Mesa Verde !

Vanochtend zijn we vroeg wakker. Om 04:30 uur al. Het is nog wel heel erg vroeg, dus lezen we maar wat. Om 06:45 er dan toch maar uit. Eerst even douchen en dan ontbijten in het restaurantje.  En dan verlaten we Mexican Hat op weg naar Mesa Verde National Park. We gaan eerst langs Four Corners. Hiervoor moeten we een klein stukje omrijden.

Four Corners is het enige punt in heel Amerika waar 4 staten bij elkaar komen. Als we er aankomen, blijkt het allemaal een behoorlijk commercieel gedoe te zijn. Het stelt ook niet zo veel voor. Het is een stenen plateau met daarop de wapens van de 4 staten: Arizona, Utah, New Mexico en Colorado. De mensen staan te dringen om er op de foto te kunnen. Het is ook best apart dat je met je handen en voeten in 4 staten tegelijk kan staan. Wat dat betreft is het toch best leuk om het te zien. Zeker als je er toch in de buurt bent. En wij zijn duidelijk niet de enigen die dat vinden, want het is er behoorlijk druk.

Na een uurtje gaan we weer verder. Om ca. 12:00 uuur rijden we het Nationaal Park van Mesa Verde binnen. Het is een prachtige weg naar boven op weg naar het Visitor Center. We halen daar een kaartje met de trails en de uitzichtpunten op de rotswoningen. We rijden eerst naar Cliff Palace. Je kunt daar met een Parkranger naar beneden naar de rotswoningen, maar omdat het zo verschrikkelijk druk is, besluiten we om dat maar niet te doen. Daarna gaan we een trailtje lopen naar het "Balcony House". Om dit te kunnen zien, moet je een trail lopen van 2,8 km. Je komt verschillende uitzichtpunten tegen en je hebt ook een mooi uitzicht over "Soda Canyon". Het is inmiddels bijna 3 uur, dus gaan we eerst iets eten bij de "Far View Lodge". We nemen een lekker Hamburger. Die hebben we nog niet op sinds we in Amerika zijn. Dus daar moeten we toch maar aan geloven. Het is heerlijk.  Dan gaan we op weg naar ons hotel, het Comfort Inn in Cortez. We eten ‘s avonds maar weer bij een Denny’s. Mmmmm ! Morgen staat Moab en Canyonlands op het programma.

Vanochtend zijn we om 05:45 uur opgestaan. Om 06:30 zitten we al aan het ontbijt. En om 07:00 uur zijn we op weg naar Moab. Daar blijven we 2 nachten slapen. Het plan is dat we vandaag Het  Needles District van Canyonlands bezoeken. Morgen gaan we naar Islands In The Sky en naar Arches National Park.

Om ca. 09:00 uur komen we al aan. Het is nog heel erg stil in het park. Ook in het Visitor Center is nog bijna niemand en de parkranger is dan ook blij dat wij aankomen. Ze begint gelijk een praatje. Dan wordt het tijd voor wat activiteit. We gaan de "Slickrock Trail" lopen. Deze trail is 4 km lang. Volgens de Parkranger doen we er ongeveer 3 uur over. Om 10:15 beginnen we aan de trail. Er is nog niemand. Het is een geweldig mooie trail. Af en toe moet je flink klimmen en klauteren. D.m.v. "cairns" weet je hoe je moet lopen. (Cairns zijn stapeltjes met kleine stenen) Je hoort helemaal niets en je bent echt xe9xe9n met de natuur. Geweldig mooi ! We komen langs 4 uitkijkpunten. Het 2e punt is behoorlijk lastig te  bereiken. Maar het 4e punt is helemaal een opgave. Je moet hier echt goede wandelschoenen aan hebben met veel grip. Als je die niet hebt, kun je deze trail beter maar overslaan. Maar al het geklim en geklauter wordt wel beloond, want het uitzicht is geweldig mooi. Bij het 4e punt blijven we een minuut of 20 zodat we iets kunnen drinken en uitrusten. Dan weer terug. Op de terugweg komen we de eerste mensen tegen. Om 11:50 zijn we weer terug bij de auto.

Door alle activiteit hebben we een behoorlijke trek gekregen. Maar omdat hier niets in het park is en wij verder geen lunch bij ons hebben, zijn we genoodzaakt naar "Canyonlands Needles Output" te gaan. Dit is een kleine camping met een tankstation en een winkeltje. Het is er heel gemoedelijk. De eigenaresse is verschrikkelijk vriendelijk en begint hele verhalen. Ze maakt heerlijke sandwiches voor ons klaar en praat ronduit. Als we weggaan, krijgen we eerst nog een paar flinke knuffels. Wat een aardige mensen heb je hier. Dit zal je in Nederland  echt niet meemaken ! We besluiten om naar het "Needles Overlook Point" te gaan. Hiervoor moeten we nog 60 mijl rijden. Het uitzicht is er prachtig. Canyonlands lijkt van boven wel een Marslandschap. Echt heel apart. Dit is weer totaal anders van wat we tot nu toe gezien hebben.

Dan gaan we op zoek naar het hotel "Big Horn Lodge". Hier slapen we 2 nachten. ‘s Avonds gaan we op zoek naar een restaurantje. Dit keer maar geen Denny’s (anders wordt het wel erg xe9xe9ntonig). We kiezen voor "La Hacienda". Dit restaurantje is gespecialiseerd in Mexicaanse gerechten. Mijn vader neemt een steak en ik een gegrilde kipsalade op zijn mexicaans bereid. Het eten is weer prima.

Morgen naar Islands in the Sky en Arches.

Vandaag zijn we om 06:15 uur opgestaan. Ik heb vannacht weer aan xe9xe9n stuk door geslapen. Vanochtend gaan we eerst naar Canyonlands. Gisteren waren we in het Needles District, vandaag gaan we naar Islands in the sky.

Om 08:30 uur komen we aan en het is nu al drukker dan gisteren in Needles. We besluiten om eerst een trail te gaan lopen. Het wordt de "Neck Spring Trail". Deze is 5,8 mijl / 9,3 km. Hij is van een gemiddelde moeilijkheidsgraad. Volgens de informatie over deze trail doen we hier 3 tot 4 uur over. Om iets voor 9 beginnen we. De trail is heel mooi. Er zitten behoorlijk steile stukken bij waar je moet klimmen en klauteren. Op 3/4 van de trail moeten we steil omhoog langs gladde rotsen. Het is maar goed dat we goede schoenen aan hebben, anders wordt dit knap lastig. De hoogte die we moeten overbruggen is zeker 60 meter. Het is een behoorlijke aanslag op je kuiten. Als we uiteindelijk boven zijn nemen we eerst een paar minuten rust. Dan gaan we verder en uiteindelijk komen we om 11:40 weer bij de auto.

Dan rijden we naar Grand View Point om Canyonlands nog eens te overzien. We moeten het park alweer verlaten want we willen Arches uiteraard ook nog zien. En morgen verlaten we Moab alweer dus dat moet vanmiddag.

De ingang van Arches is vlakbij Moab. Om 13:30 uur rijden we Arches binnen. We rijden meteen naar Devils Garden. Het is hier verschrikkelijk druk met auto’s. Een heel verschil met Canyonlands. We lopen hier eerst een korte trail naar Landscape Arch.  De trail zelf stelt niets voor, maar Landscape Arch is prachtig. Daarna gaan we met de auto naar Windows Section. We doen daar een korte trail van ongeveer 45 minuten.

Dan naar Delicate Arch. Dit is de bekendste Arch ter wereld. Om deze te bereiken moet je een trail van 4,8 km lopen. Omdat we al zoveel hebben gelopen, besluiten we naar het viewpoint te gaan. Hier moet je ook wel een stuk lopen, maar dit is lang niet zo zwaar als de trail naar Delicate Arch. Het is een prachtige Arch.

Na Delicate Arch gaan we weer verder met de auto. Nu stoppen we bij Balanced Rock. Dit is een grote rots die wankel bovenop een andere rots staat. Je begrijpt niet dat dit zo blijft staan. Er loopt een korte trail omheen. Deze doen we natuurlijk wel zodat ik nog wat foto’s kan maken.

Om 17:30 verlaten we het park. We gaan terug naar het hotel. Eerst even lekker uitrusten en daarna naar Denny’s. Onze bestelling wordt opgenomen, maar vervolgens vergeten ze ons eten te serveren. Na lang wachten besluiten we de manager hierop aan te spreken. We krijgen hierna binnen no-time ons eten. Als excuus krijgen we beiden een schaatje met fruit. Daarna krijgen we beiden ook nog eens kwarktaart met aardbeien. We hebben er helemaal geen heisa van gemaakt, maar wat doen ze hier moeite zeg om het goed te maken. Daar kunnen ze in Nederland nog iets van leren.

Morgen naar Capitol Reef. Hopelijk is het weer daar net zo goed als vandaag in Moab en omstreken: 27 graden…

Vanochtend staan we vroeg op. Om 05:30 uur al. We willen vandaag vroeg op weg naar Capitol Reef NP en zijn dan ook om 07:00 uur al klaar om te vertrekken. Echterx85..de receptie is nog gesloten. Normaal gaat de receptie van dit hotel om 06:00 uur al open, maar nu is het nog steeds donker. We vragen aan verschillende mensen, o.a. in het restaurant, of ze weten hoe laat de receptie open zal gaan. We moeten tenslotte de sleutel afgeven. Inmiddels is het 07:30 en er komen steeds meer mensen bij ons staan die de sleutel in willen leveren. Uiteindelijk besluiten verschillende mensen de sleutel op de kamer neer te leggen en gewoon te vertrekken. Wij besluiten hetzelfde te doen, aangezien het steeds later wordt en we maar xe9xe9n dag ter beschikking hebben in het Capitol Reef NP. Zo gezegd, zo gedaan. De sleutel ligt op de kamer en we trekken de deur dichtx85x85x85 Shit, de bril van mijn vader ligt er ook nogx85. Nu moeten we dus wel wachten! Om 08:15 uur komt eindelijk iemand van de receptie. Ze blijkt zich te hebben verslapen en ze schaamt zich dood. We krijgen een andere sleutel zodat we de kamer weer op kunnen en gaan, mxe9t bril, eindelijk op weg. We hebben hierdoor een vertraging opgelopen van ruim een uurx85

Onderweg naar het Capitol Reef NP stoppen we bij een truckstop in Green River. We kopen daar alvast een paar sandwiches omdat we hebben gezien dat er in het Capitol Reef park niets te krijgen is. We hebben er ook nog even contact met het thuisfront. Ik ben blij te horen dat het met Faolin allemaal goed is gegaan. Hij heeft geen aanvallen meer gehad. Voordat we weer verder gaan, maak ik eerst nog wat fotox92s van de prachtige trucks. Dan weer verder. De highway loopt dwars door het park. Eerst stoppen we bij de Petrogliefen. Daarna naar het visitorcenter om een trailmap op te halen. Er staat een mooie trail van 4,5 mijl op de kaart, maar omdat de lucht behoorlijk dreigend is en ik me niet helemaal lekker voel, besluiten we toch maar een kortere trail te doen. Het wordt de x93Fremont River trailx94. Deze is 2,5 mijl lang en biedt uitzicht op de snelstromende Fremont River. Het is even zoeken naar het begin van de trail, maar uiteindelijk vinden we het achter een camping. De trail loopt eerst een stuk langs de rivier voordat deze steil langs de berg omhoog gaat. Het pad is behoorlijk smal en ligt vol met losse steentjes. Omdat het weer steeds slechter wordt en het steeds harder gaat waaien, besluiten we terug te gaan. We zijn tot xbe van de trail gekomen als we omkeren en weer naar beneden gaan. Het wordt te onveilig om nu verder te gaan. We gaan op weg naar Torrey op zoek naar ons hotel. Torrey ligt dicht bij het park, dus we zijn er al snel. Het is een heel klein plaatsje en stelt niet veel voor. Maar het ziet er wel leuk uit. Dan naar het hotel: Best Western Capitol Reef Resort. We krijgen een mooie kamer met prachtig uitzicht op het NP. Het weer is inmiddels behoorlijk slecht geworden en de lucht wordt steeds zwarter. Het gaat regenen en stormen, maar 5 minuten later is het droog en de lucht is weer strakblauw. Echt een hele vreemde ervaring. Om 19:00 uur eten we in het Red Cliffx92s restaurant. Het eten is weer heerlijk. Om 22:00 uur gaan we naar bed. Morgen is Bryce Canyon aan de beurt !

Vannacht niet veel geslapen. Ik voel me nog steeds niet lekker en mijn keel doet zeer van het hoesten. Om 06:00 uur staan we op. Ik heb niet zo veel trek vanochtend, dus ik neem alleen een bagel met creamcheese. Om 07:30 uur gaan we op weg richting Bryce Canyon. Het is een prachtige weg ! We rijden door het Dixie National Forest, de Boulder Mountains en Escalante Mountains. Het is net of je door een skiresort rijdt, wat in de winter ook wel het geval zal zijn. Er staan vooral veel naaldbomen. Na al de rode rotsformaties die we de laatste dagen hebben gezien, is dat groen toch ook verschrikkelijk mooi. Langs de weg staat het vol met koeien die zo de weg oplopen. Als we de Boulder Mountains door zijn, komen we door de Escalante Mountains. Hier is het weer een stuk minder begroeid. De weg klimt omhoog en bovenop is de weg aan 2 kanten gescheiden van de afgrond. Een prachtige weg. Je moet hier dus ook niet in slaap vallen. Uiteindelijk verandert het landschap weer in rode rotsformaties maar dan met naaldbomen. Hier herkennen we Bryce Canyon al in zoals we dat in de boeken hebben gezien. Korte tijd daarna komen we inderdaad bij de ingang van het park. Wat is ook dit park weer prachtig aangelegd en schoon. En dan de natuur. Weer totaal anders dan de natuur die we tot nu toe hebben gezien. Echt geweldig. We besluiten eerst de scenic drive te doen naar Rainbow Point. Dit is een 15 mijl lange weg naar het verste punt in het zuiden van het park.  Langs deze weg zijn 13 uitzichtpunten. Deze liggen allemaal aan xe9xe9n kant van de weg welke het makkelijkste bereiken zijn als je weer terug naar het noorden rijdt. Wij gaan dus ook eerst naar het eind en stoppen dan op de terugweg bij de verschillende uitzichtpunten. Bij Rainbow Point heb je een prachtig uitzicht over de hoodoox92s en het landschap in de verte achter Bryce Canyon. Het is 13:00 uur als we de weg heen en terug hebben gereden inclusief de uitzichtpunten. Omdat we inmiddels honger hebben gekregen gaan we nu eerst naar de Bryce View Lodge. De lodge is in 1925 gebouwd en ziet er prachtig uit. Het eten (een burger met zalm uit Alaska en frietjes) is heerlijk. Hoewel het de enige eetgelegenheid is in het park, zijn de prijzen helemaal niet hoog. In Nederland zou dat wel anders zijn. Na het eten rijden we naar Sunset Point.  Je hebt daar een prachtig uitzicht op de Hoodoox92s. Bij dit punt begint de Navajo Loop trail. Het is een prachtige trail met een hoge moeilijkheidsgraad. Dit doordat de trail steil omlaag gaat en ook weer steil omhoog. Aan het aantal autox92s is te zien dat het een zeer populaire trail is. We besluiten de trail de volgende dag te doen, aangezien het al weer wat later is geworden. Wij gaan een stuk van de Rim Trail doen richting Sunrise Point. Bij Sunrise Point aangekomen doen we een klein stukje van de Queens Garden Trail. Deze is een stuk makkelijker dan de Navajo Loop Trail, waar deze mee gecombineerd kan worden. Om 16:00 uur gaan we terug naar het hotel. We hebben morgen tenslotte de hele dag. Ons hotel de x93Bryce View Lodgex94 ligt tegenover het Rubyx92s Inn. Als gasten van de Bryce View Lodge mag je gebruik maken van de faciliteiten van het Rubyx92s Inn. We eten bij Bryce Canyon Dinner een broodje met roastbeef en frietjes. Erg lekker. Daarna weer terug naar het hotel en naar bed. Ze geven voor morgen 6 cm sneeuw op. Ik ben benieuwd.